اما آنچه گفته : ونيز قول عمر در اينجا بسيار كمتر از فعل حضرت أمير ( عليه السلام ) است كه چون بعد از شهادت عثمان خلافت بر آن جناب قرار گرفت ، كساني را كه داعيه برهم زدن آن منصب عظيم به خاطر آورده ، از مدينه به مكة شتافتند ، ودر پناه سايه حرم محترم رسول صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم يعنى امّ المؤمنين عايشه صديقه در آمده . . . إلى آخر . پس جوابش آنكه : اين كسان چون با حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) بيعت كرده بودند ، حجت آن حضرت بر ايشان تمام شده بود ، به خلاف جماعت مذكورين كه با أبو بكر بيعت نكرده بودند كه از اين جهت حجت بر ايشان تمام نگرديده بود . اما آنچه گفته : در مقابله أهل سنت فرق بر آوردن كه خلافت حضرت أمير ( عليه السلام ) حق بود . . . إلى آخر . پس جوابش آنكه : كساني كه متابعت أبو بكر نكردند ، از اولِ امر بر ايشان استحقاق أبو بكر براي خلافت حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) ثابت نشده بود به خلاف كساني كه مخالفت حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) نمودند كه در أول امر به آن حضرت بيعت كرده بودند ، وحجت آن حضرت ( عليه السلام ) بر ايشان تمام گرديده بود . ومع هذا جناب أمير ( عليه السلام ) را حضرت رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) امر فرموده بود به قتال عايشه وزبير وطلحه ، پس بر جناب أمير ( عليه السلام ) قتال ايشان وعدم